Słynny Ronaldinho naprawdę nazywa się Ronaldo de Assis Moreira. Piłkarz urodził się 21 marca 1980 roku w Porto Alegre. Brazylijczyk nie miał łatwego dzieciństwa, bowiem w wieku 12 lat stracił ojca. Cały ciężar wychowania małego Ronaldo spadł na jego matkę i starszego brata Roberto. Ronaldinho jak każdy brazylijski chłopiec marzył o wielkiej piłkarskiej karierze. Aby zrealizować swoje marzenie chłopak zgłosił się do lokalnego klubu Gremio Porto Alegre. Umiejętności Ronaldinho wywarły ogromne wrażenie na działaczach klubu i wkrótce Brazylijczyk został przyjęty do młodzików tejże drużyny. W wieku 17 lat Ronaldo de Assis Moreira zdobył swoje pierwsze znaczące trofeum w karierze, a mianowicie został Mistrzem Świata w kategorii do lat 17 i królem strzelców całej imprezy. Znakomite występy w rodzimym klubie jak i młodzieżowej reprezentacji sprawiły, że Ronaldinho przykuł uwagę selekcjonera kadry seniorów. Zawodnik zadebiutował w jej barwach w 1999 roku w spotkaniu przeciwko Łotwie. Występ był na tyle udany, że Ronaldinho pojechał na turniej Copa America, który był rozgrywany na boiskach Paragwaju. Brazylia zdobyła na nich tytuł mistrzowski kontynentu południowoamerykańskiego, a Ronaldinho był jedną z wyróżniających się postaci w kadrze Kanarków.

Michael Ballack urodził się 26 września 1976 roku w niemieckim Goerlitz. Jest dzieckiem Katrin i Stephana Ballacków. Jak większość młodych chłopców Michael marzył o wielkiej piłkarskiej karierze. Bardzo szybko, bo już w wieku siedmiu lat rozpoczął treningi pod okiem trenera Henischa. Rok później był już uczniem sportowego gimnazjum w Chemnitzu. Kariera Ballacka na pewno rozwijała by się dynamiczniej gdyby nie kontuzja, jakiej nabawił się w wieku 16 lat. Piłkarz doznał poważnego urazu kolana i przez ponad rok musiał odpoczywać od futbolu.

Pierwszym profesjonalnym klubem w karierze Ballacka było drugoligowe FC Chemnitzerf. Znakomite występy w tejże drużynie sprawiły, że zawodnik zyskał uznanie w oczach selekcjonera młodzieżowej reprezentacji Niemiec. Po dwóch latach występów na boiskach drugiej Bundesligi po zdolnego pomocnika zgłosiło się FC Kaiserslaurtern. Z tym klubem Ballack zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski, a miało to miejsce w sezonie 1997/98. Ten sukces był początkiem wielkiej kariery popularnego Miszy.

Francesco Totti

Anderson Luis de Souza (Deco)

Luis Figo

Portugalia

 Luis Figo od lat zalicza się do grona najlepszych piłkarzy świata. Genialny Portugalczyk niegdyś zadziwiał swoją nienaganną techniką kibiców Sportingu Lizbona, FC Barcelony i Realu Madryt. Obecnie jego umiejętności mają okazję podziwiać fani Interu.

Zawodnik stał się bohaterem narodowym w wieku 16 lat. To głównie dzięki niemu młodzieżowa reprezentacja Portugalii zdobyła tytuł Mistrzów Europy. Po tym niewątpliwym sukcesie piłkarzem zainteresował się Sporting Lizbona. Figo nie zagrzał w nim jednak długo miejsca, bowiem już w 1995 roku zgłosiła się po niego słynna Barcelona.  To był szczyt marzeń piłkarza: zagrać w renomowanym klubie o wspaniałych tradycjach.

 Wraz z katalońskim klubem Luis Figo sięgał po tytuł mistrza Hiszpanii, a także Puchar Zdobywców Pucharu, W Katalonii zawodnik osiągnął szczyt formy, którą potwierdził na Mistrzostwach Europy w 2000 roku. Po udanym turnieju o mistrzostwo Starego Kontynentu Portugalczyk znalazł się na celowniku wielu europejskich potęg piłkarskich. Ogromne sumy za pomocnika proponowały rzymskie Lazio i Real Madryt. Jednak to ostatecznie klub z Madrytu pozyskał Figo za rekordową kwotę 56 mln euro.

Simao Sabrosa

Nienaganny technicznie, ofensywny, skuteczny. Tak pokrótce można charakteryzować Simao Sabrosę. Piłkarza, który w swojej bogatej karierze miał okazję grywać w Sportingu Lizbona, FC Barcelonie i Benfice.

 Przed rozpoczęciem przygody z reprezentacją seniorów, napastnik świecił tryumfy z młodzieżówką Portugalii. W 1996 roku piłkarz zdobył tytuł Mistrza Europy do lat 16. W następnym roku grywał już w reprezentacji do lat 18, a następnie do 21. W dorosłej kadrze narodowej zadebiutował w listopadzie 1998 roku. Nie zyskał jednak zaufania w oczach selekcjonera i nie znalazł się w kadrze na Euro 2000. Z powodu kontuzji nie pojechał także na mundial do Korei i Japonii. Pierwszą wielką imprezą w karierze Simao były Mistrzostwa Europy w 2004 roku, na których wywalczył tytuł wicemistrzowski.

 Simao Sabrosa jest wychowankiem jednego z bardziej utytułowanych portugalskich klubów, a mianowicie Sportingu. W zespole seniorów ekipy z Lizbony zadebiutował w sezonie 1996/97 i już w pierwszym meczu strzelił bramkę (na minutę po wejściu na boisko). W zielono-białych barwach spędził trzy sezony.